Δυστυχώς επτωχεύσαμεν

.

Επτώχευσαν οι έννοιες, οι σκοποί, η ίδια η ύπαρξη. Χάθηκε το βάθος.

Το Πρόσωπο έχασε το βάθος της ιδιαιτερότητας, της γεμάτης εκπλήξεις ετερότητας. Περιορίστηκε σε εξωτερικές επιφάνειες, τη μορφική (εξωτερική εμφάνιση) και την οικονομική.

Η πολιτική χρεοκόπησε. Εγκατέλειψε τον φυσικό ρόλο της, να υπηρετεί τους πολίτες και την πόλη, και κατάντησε δούλος των ιδιωτών και της ιδιωτείας.

Η γλώσσα αποκόπηκε από τις ρίζες της, συρρικνώθηκε, μαραίνεται. Μαζί της συρρικνώθηκαν οι ορίζοντες της σκέψης και του αντιληπτού κόσμου.

Η παιδεία αρνήθηκε την κύρια λειτουργία της, τη μόρφωση, δηλαδή την απόδοση μορφής (μορφικού βάθους), τη διάπλαση, και εκφυλίζεται σε απρόσωπο και μηχανικό σύστημα παροχής πληροφορίας.

Ο χρόνος ακρωτηριάστηκε, έχασε το παρελθόν και το μέλλον, του απέμεινε μόνο το παρόν. Από διπλής κατεύθυνσης απειρία έγινε άνευ κατεύθυνσης μηδέν. Ο μεν ακρωτηριασμός του παρελθόντος σήμανε την απώλεια γνώσης και σοφίας, ο δε ακρωτηριασμός του μέλλοντος σήμανε την απώλεια σύνεσης και ελπίδας.

Το νόημα του βίου φτώχυνε δραματικά. Αφού η προοπτική ελευθερίας από κάθε περιορισμό χώρου, χρόνου και φθοράς αφορίστηκε μετά βδελυγμίας, πλέον το νόημα αναζητά περιεχόμενο στην καταναλωτική ευχέρεια και στην επιδίωξη μιας χαζοχαρούμενης ευδιαθεσίας που συνοψίζεται και εξαντλείται στο εθελότυφλο πρόταγμα «να περνάμε καλά» (εδώ και τώρα, εννοείται).

Το πρόβλημα είναι ότι στο απωλεσθέν βάθος των πραγμάτων εντοπιζόταν η όποια ουσία. Σε κείνο το βάθος συναντιόντουσαν πρόσωπα, θεσμοί και λειτουργίες και συμπλέκονταν σε μηχανισμό αναζήτησης και κοινωνίας της αλήθειας, του νοήματος και του κάλλους. Στην πραγματικότητα του βάθους η πολιτική χρησιμοποιεί τη γλώσσα για να σημάνει το αληθές και την παιδεία για να μορφώσει το Πρόσωπο, ώστε η Πόλις να επιδιώξει τη μεγιστοποίηση του νοήματος, δηλαδή την απόλυτη ελευθερία.

Η αφαίρεση του βάθους άφησε ως υπόλοιπο ασύνδετες σημαδούρες επιπλέουσες στον ωκεανό της ματαιότητας. Οι πάντες και τα πάντα σπινάρουν στο νερό, χωρίς συμπλοκή στα γρανάζια του μηχανισμού παραγωγής έργου. Η πολιτική καταργεί τη γλώσσα και χρησιμοποιεί την παιδεία για να ισοπεδώσει το Πρόσωπο, ώστε η άβουλη Πόλις να χειραγωγηθεί στον μηδενισμό του νοήματος, δηλαδή στην απόλυτη υποδούλωση.

Τα ορατά συμπτώματα είναι κατηγορηματικοί δείκτες της πτώχευσης. Σχεδόν τίποτα δεν λειτουργεί, σχεδόν τίποτα δεν παράγεται, σχεδόν κανείς δεν μπορεί να συνεννοηθεί με κάποιον άλλον, σχεδόν πουθενά δεν εντοπίζεται παρηγορία νοήματος.

Εφόσον γεννήτορας της οικονομίας είναι η Πόλις και γεννήτορας της Πόλεως το Πρόσωπο και εφόσον ο γεννήτορας και ο προγεννήτορας έχουν πτωχεύσει, δεν είναι διόλου αξιοπερίεργη η χρεοκοπία και της οικονομίας. Επιπλέον, στον βαθμό που η οικονομική πτώχευση αντιμετωπίζεται σαν ανεξάρτητο γεγονός, και όχι ως παράγωγο ανιουσών πτωχεύσεων, δεν έχει καμία, μα καμία, ελπίδα αληθινής ανάσχεσης.

Αυτό που είσαι εσύ, αυτό γίνονται και τα παιδιά σου. Δεν δικαιούσαι ν’ απαρνηθείς το παιδί σου επειδή έχει τα κουσούρια σου. Οφείλεις να το αγκαλιάσεις, είναι δικό σου, κομμάτι του εαυτού σου, εσύ το γέννησες.

Ας αγκαλιάσουμε τη χρεοκοπία της ελληνικής οικονομίας. Ίσως, αν βρούμε το θάρρος να βιώσουμε τη σκληρή πραγματικότητα, χωρίς άλλες αναβολές και υποθηκεύσεις του μέλλοντος, να συνειδητοποιήσουμε πόσο εύθραυστη κι εφήμερη είναι η επιφάνεια και ν’ αναζητήσουμε το βάθος.

Ρομπέν

.

Διαβουλευόμενη δημοκρατία

.

Στους Πειρατές της Καραϊβικής ο πολυμήχανος Τζακ Σπάροου (Τζόνι Ντεπ), όποτε έβρισκε τα σκούρα, αιχμάλωτος στα χέρια αντίπαλων πειρατών, επικαλείτο το δικαίωμα του parley. Ο όρος έχει ως ρίζα το γαλλικό ρήμα parler και στον πειρατικό κώδικα σήμαινε το δικαίωμα του αιχμαλώτου να ζητήσει ακρόαση από τον καπετάνιο των εχθρών. Δηλαδή δικαίωμα για πάρλα, παρόλα, κουβέντα, διάλογο.

Πολλοί νομίζουν ότι το parley είναι ένα κινηματογραφικό μύθευμα ή το πολύ να ίσχυε στην Καραϊβική σε κάποιες μακρινές εποχές. Κάνουν λάθος. Η πειρατεία είναι φαινόμενο που ανθεί και στην Ελλάδα του σήμερα. Επίσης, το parley ζει και βασιλεύει.

Η παράγραφος 1 του άρθρου 5 του Συντάγματος της Ελλάδας ορίζει:
Καθένας έχει δικαίωμα να αναπτύσσει ελεύθερα την προσωπικότητά του και να συμμετέχει στην κοινωνική, οικονομική και πολιτική ζωή της Χώρας, εφόσον δεν προσβάλλει τα δικαιώματα των άλλων και δεν παραβιάζει το Σύνταγμα ή τα χρηστά ήθη.

Συνεπώς, εφόσον τα μπλόκα των «αγροτών» προσβάλλουν θεμελιώδη δικαιώματα των άλλων, όπως το δικαίωμα να μετακινούνται και το δικαίωμα να διακινούν αγαθά, κρίνονται αντισυνταγματικά. Τελεία και παύλα. Αυτό σημαίνει ότι οι «αγρότες» των μπλόκων είναι παράνομοι καταληψίες των εθνικών οδών, ήγουν πειρατές.

Από την άλλη μεριά έχουμε το κράτος. Το κράτος, υπό τη σκέπη του Συντάγματος, έχει δικαίωμα και υποχρέωση να πατάξει την παρανομία, την πειρατεία. Για τον σκοπό αυτό δύναται να χρησιμοποιήσει μια σειρά από μέσα κλιμακούμενης ισχύος, από τον διάλογο έως τα τανκς.

Στην πράξη, ωστόσο, το κράτος αντιδρά στην επιζήμια διασάλευση της τάξης όχι ως νόμιμος και ισχυρός προασπιστής της, αλλά σαν κακομοίρης όμηρος που δεν έχει άλλη ελπίδα εξόν από την επίκληση του parley. Διάλογος και διαβούλευση τα πάγια προτάγματα του πρωθυπουργού.

Στο μεταξύ η ήδη ψυχορραγούσα οικονομία δέχεται άλλο ένα χτύπημα, η χώρα διασύρεται, οι Βούλγαροι αξιώνουν αποζημίωση δέκα εκατομμυρίων ευρώ και οι άλλες εγχώριες συντεχνίες συνδικαλισμένων αετονύχηδων παίρνουν το μήνυμα: Το σκάφος είναι ακυβέρνητο. Κάνουμε ρεσάλτο, το καταλαμβάνουμε, μας ζητάνε parley και, πάρλα στην πάρλα, θα βγει και ο παράς. Πις οφ κέικ. Ίζι μάνεϊ.

Σου λένε οι πεφωτισμένοι πολιτικοί, επαγγελματίες συνθηματολόγοι-παπαρολόγοι, ότι «στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα». Υπάρχει διαβούλευση, υπονοούν. Βρήκαν την πανάκεια.

Έτσι, το πολίτευμά μας, αφού πέρασε από τα άγουρα στάδια της βασιλευόμενης δημοκρατίας και της προεδρευόμενης κοινοβουλευτικής, ωρίμασε πια σε διαβουλευόμενη δημοκρατία. Διαβουλευόμενη, δηλαδή αναβλητική και αναβαλλόμενη, αενάως συντελούμενη και ποτέ τελειούμενη, δηλαδή όχι ακόμα δημοκρατία, αλλά επίδοξη (wannabe) ή (στην καλύτερη περίπτωση) μαθητευόμενη.

Κλείνοντας, και συνοψίζοντας, θα ήθελα να στείλω δύο μηνύματα:

Το πρώτο προς τον Έλληνα πρωθυπουργό.

Αξιότιμε κύριε πρωθυπουργέ,
Η διαβούλευση έχει νόημα, όταν υπάρχει στο τραπέζι ένα αντικείμενο για διαμόρφωση ή για διαπραγμάτευση. Αφενός, φρονώ πως το Σύνταγμα της Ελλάδας δεν προσφέρεται για διαπραγμάτευση. Αφετέρου, εξ όσων γνωρίζω, δεν προτείνετε την αναθεώρησή του. Άρα, η περίσταση δεν χρήζει διαβούλευσης. Διαβούλευση, εξάλλου, κάνουμε και στο καφενείο. Κυβέρνηση χρειαζόμαστε.

Το δεύτερο προς τους κάθε είδους παραπτωματίες ανά την επικράτεια.

Φίλε μικροκακοποιέ, πειρατή, ποινικέ, κακούργε, ντεσπεράντο,
Δεν μετράς μία, μονήρης κι ανεξόπλιστος. Ακολούθησε το παράδειγμα των μπροστάρηδων «αγροτών». Μάζεψε το σινάφι σου και συνασπίσου, συνδικαλίσου κατά ειδικότητα (π.χ. Πανελλήνια Ένωση Ριφιφήδων – ΠΕΡ). Κατόπιν, αγόρασε (κλέψε;) τρακτέρ. Τέλος, ρίξε μια ματιά στον πειρατικό κώδικα. Ο θεσμός του parley θα σου φανεί ιδιαίτερα χρήσιμος. Μην ξεχνάς ποτέ ότι το θράσος θα σε πάει μπροστά. Όλοι οι δρόμοι είναι ανοιχτοί για σένα. Ο ουρανός είναι το όριο. Καλή σου τύχη!

Ρομπέν

ΥΓ: Σχετικά άρθρα στον Τύπο: 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8.

Ελ Ντοράντο

.

Διαβάστε την εισήγηση δύο καθηγητών του ΑΠΘ σχετικά με τη μεταλλουργία χρυσού σε Μακεδονία και Θράκη!

.

Το είναι και το μηδέν

.
Εκτιμήσεις για 40.000 έως 50.000 νεκρούς στην Αϊτή από το φονικό σεισμό που έπληξε τη χώρα την περασμένη Τρίτη κάνει ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας.

Φόβους ότι ο απολογισμός των νεκρών από το σεισμό μπορεί να φθάσει τις 200.000 εξέφρασε ο υπουργός Εσωτερικών της Αϊτής.

Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι μέχρι πριν από λίγες μέρες ήταν. Και μέσα σε μια στιγμή έπαψαν να είναι. Πέρασαν από το είναι στο μηδέν.

Αυτό είναι το ανθρώπινο δράμα: η δαμόκλειος σπάθη. Η προσωρινότητα ως βεβαιότητα.

Το άλογο ον, εξίσου προσωρινό, δεν έχει επίγνωση της προσωρινότητας, γι’ αυτό δεν βιώνει δράμα. Το έλλογο έχει επίγνωση – αυτή είναι το δράμα του.

Στον φυσικό κόσμο καθεμία στιγμή φέρει τη δυναμική της ακύρωσης του είναι. Καθεμία στιγμή είναι μια αναμέτρηση του είναι με το μηδέν.

Ως αναμονή της βέβαιης ακύρωσης του είναι, η ζήση φαίνεται να μην έχει κανένα νόημα.

Νόημα αναζητείται είτε στη Μεταφυσική, δηλαδή στο ενδεχόμενο να μην ακυρώνεται τελικά το είναι, αλλά να διαιωνίζεται, είτε στη λήθη του επερχόμενου μηδενός.

Η λήθη είναι ένας τρόπος να περνά πιο ανώδυνα ο χρόνος. Όμως αυτή η ανώδυνη ροή μπορεί στο τέλος να αποδειχτεί σπατάλη.

Η έλλογη ύπαρξη ασφυκτιά εγκλωβισμένη στα όρια του χώρου και του χρόνου. Αποζητά το άπειρο, την κατασφάλιση της συνέχισης του είναι, την ελευθερία.

Το μηδέν είναι αχώρητο στη νόηση. Ο νους δεν χωράει τον αποχωρισμό. Το μόνο που κατορθώνει, με τον καιρό, είναι να αποστασιοποιείται από το γεγονός ή την ιδέα του αποχωρισμού.

Στη λήθη ο χρόνος δεν είναι αυτός που πέρασε ούτε αυτός που περνά ούτε αυτός που αντίστροφα μετρά ως το μηδέν. Είναι ο χρόνος της άρνησης του μηδενός, δηλαδή άπειρος.

Αυτή η τακτοποίηση θα ήταν αρκετά βολική, αν η λήθη ήταν άληκτη.

Ρομπέν