Ποιος Θανάσης

.
Χτες το βράδυ παρακολούθησα ένα μέρος της εκπομπής της Στάη στη ΝΕΤ. Καλεσμένοι ήταν εκπρόσωποι των κομμάτων, δημοσιογράφοι και ο συγγραφέας Πέτρος Τατσόπουλος.

Ο εκπρόσωπος του ΚΚΕ, Παναγιώτης Μεντρέκας, δίδαξε προχωρημένα μαθήματα πολιτικής συμπεριφοράς.

Μιχελάκης: Κύριε Μεντρέκα, δέχεστε το Σύνταγμα;
Μεντρέκας: Ποιο Σύνταγμα;
Μιχελάκης: Το Σύνταγμα της Ελλάδας. Το δέχεστε;
Μεντρέκας: Ποιο; Αυτό που έχουν φτιάξει το ΠΑΣΟΚ και η Νέα Δημοκρατία;
Μιχελάκης: Το Σύνταγμα της Ελλάδας, κύριε Μεντρέκα, το δέχεστε, ναι ή όχι;
Μεντρέκας: Τι προβοκατόρικα είναι αυτά τώρα;
Μιχελάκης: Απλή ερώτηση είναι, κύριε Μεντρέκα! Απαντήστε, ναι ή όχι;
Μεντρέκας: Μα τι συζητάμε τώρα; Το Σύνταγμα του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας;
Μιχελάκης: Δε θέλει να απαντήσει. Δεν του βγαίνει με τίποτα!

Ο Μιχελάκης έκανε μια εύστοχη ερώτηση και ο Μεντρέκας είδε την παγίδα. Αν έλεγε «ναι, δεχόμαστε το Σύνταγμα», τότε θα ήταν αναγκασμένος να απαντήσει γιατί το ΚΚΕ και το ΠΑΜΕ το περιφρονούν κατ’ εξακολούθηση με δηλώσεις και δράσεις τους. Αν, αντίθετα, απαντούσε «όχι δεν το δεχόμαστε», μια τέτοια απάντηση θα έγραφε πολύ άσχημα σε τηλεοπτική εκπομπή. Θα τους έκανε με τα κρεμμυδάκια ο τύπος την επομένη: «Αντισυνταγματικό δηλώνει το ΚΚΕ!!!» και τέτοια. Το πρόβλημα με τους Μεντρέκες, με όλους του πολιτικούς, είναι ότι δεν έχουν το θάρρος, την ευφυΐα, τη γνησιότητα, να πουν, έστω μία γαμημένη φορά, την αλήθεια. Την αλήθεια τους. Πες, ρε καραγκιόζη Μεντρέκα, πες ρε βλαμμένε, «δεχόμαστε αναγκαστικά αυτό το Σύνταγμα, γιατί δεν είναι δουλειά να βγούμε στην παρανομία, αλλά έχει πολλά στραβά και θα αγωνιστούμε για να τα αλλάξουμε». Πες το έτσι, να σε νιώσουμε, να σε καταλάβουμε. Ή πες «δεν το δεχόμαστε, είναι ένα άθλιο νομικό κείμενο, ένα κουρελόχαρτο που προσβάλλει τις ανθρώπινες αξίες και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και θα σταθούμε απέναντί του με κάθε κόστος». Κι αυτό θα το καταλαβαίναμε, κύριε Μεντρέκα, δεν είμεθα ηλίθιοι ούτε μυξοπαρθένες. Κάθε στάση έχει κάτι να πει και προάγει τη συζήτηση και την κατανόηση, εκτός από τη μη στάση, την υπεκφυγή, την άρνηση, τον εμπαιγμό.

Αλλά τέτοια βόδια μας θεωρούνε, τέτοια παραλυμένα ανοϊκά ζώα, ώστε δεν παύουν να μας ταΐζουν σκατά, βέβαιοι ότι δεν πρόκειται ποτέ να ξυπνήσουμε από τον κωματώδη λήθαργο.

Φυσικά, το πρόβλημα δεν είναι ο Μεντρέκας του ΚΚΕ, αυτός τουλάχιστον δεν έχει κυβερνήσει. Το πρόβλημα είναι πρωτίστως οι Μεντρέκες που έχουν κυβερνήσει τα τελευταία 38 χρόνια.

Κανονίστε την πορεία σας. Δεκάδες κόμματα έχουν ιδρυθεί μέσα στα δύο χρόνια του Μνημονίου. Κανονίστε πού θα ρίξετε την ψήφο σας. Κανονίστε πού θα ρίξουν την ψήφο τους οι δικοί σας άνθρωποι.

Όταν σου φωνάζουν ότι είσαι μαλάκας κι εσύ εξακολουθείς να τους ψηφίζεις, αποδεικνύεις ότι δεν έχουν άδικο.

Ρομπέν

.

ΤΕΣΣΕΡΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΕΝΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ ΣΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΠΑΠΑΔΗΜΟΥ

.
του Γιώργου Κασιμάτη

Tις τελευταίες μέρες όλοι είμαστε μάρτυρες της μεταβολής της στάσης τόσο της κοινής όσο και της πολιτικής γνώμης απέναντι στην Ελλάδα και στο ελληνικό πρόβλημα। H μεταβολή αυτή, που παίρνει όλο και μεγαλύτερες διαστάσεις είναι ένα γεγονός πολύ θετικό και δίνει μεγάλη δύναμη στον ελληνικό λαό. Ιδιαίτερα σημαντικό είναι ότι μειώνει το αίσθημα ενοχής που μας είχε εμφυσήσει -μαζί με το συνεχιζόμενο φόβο- ο μηχανισμός συμφερόντων των δανειστών. Το αίσθημα ενοχής, που κάνει τον άνθρωπο να κατεβάζει το κεφάλι υποτακτικά, ασκεί την αντίστοιχη επίδραση και στο λαό. Οι πολιτικοί της Ευρώπης, όπως και πολλοί εδώ στη χώρα μας, είχαν ξεχάσει, -γιατί ίσως τους συνέφερε- ότι ποτέ λαός δεν μπορεί να κατηγορηθεί ως κακός λαός. Υπάρχουν πάντοτε αιτίες ή/και αίτιοι για ένα κακό, αλλά ποτέ ένας λαός δεν μπορεί να λοιδορηθεί, ούτε να υποβληθεί σε θεραπεία. Σε όσους Έλληνες τα βάζουν άδολα με τους εαυτούς τους και με τον ελληνικό λαό, η απάντηση είναι μία: Αυτό που κάνετε μπορεί να είναι ιστορία, κοινωνιολογία, πολιτική επιστήμη ή ό,τι άλλο, δεν είναι όμως πολιτική απάντηση στο κακό. Παρά ταύτα, οι «πολιτισμένοι» βόρειοι ευρωπαίοι προσπαθούν συνεχώς να κολλήσουν στους μεσογειακούς λαούς, με το συνολικό χαρακτηρισμό «γουρούνια» (PIGS), το «στίγμα ανομίας», ξεχνώντας ότι σ' αυτούς οφείλουν τον πολιτισμό τους.

Ευχάριστη είναι η μεταβολή της στάσης των «εταίρων» μας, αλλά δεν πρέπει ούτε να μας παραπλανήσει ούτε να μας καθησυχάσει. Η επιβολή του άνομου και απάνθρωπου προγράμματος συνεχίζεται με γεωμετρική αυστηρότητα και σκληρότητα. Και τούτο, παρά το ότι όλοι -ακόμη και η Κα Μέρκελ- ομολόγησαν ότι απέτυχε η πρώτη φάση του.

Παρακολούθησα με ιδιαίτερη προσοχή την Κυριακή στις 12/2 τις ομιλίες του Πρωθυπουργού και του Αντιπροέδρου και Υπουργού των Οικονομικών. Οι δύο κορυφαίοι εκπρόσωποι της Κυβέρνησης, που είναι και οι κύριοι υπεύθυνοι για τη διαμόρφωση και αποδοχή της δεύτερης φάσης του επιβαλλόμενου προγράμματος και της συνέχισης εφαρμογής της πρώτης, συγκεντρώνουν - σε μια παγκοσμίως ασυνήθιστη συγκυρία- ειδικές επιστημονικές και εμπειρικές γνώσεις ανώτατου επιπέδου δύο μεγάλων κλάδων της επιστήμης που είναι κατεξοχήν ειδικές για τη δημοκρατική νομιμότητα, τη θεσμική συμβατότητα και την οικονομική καταλληλότητα και αποτελεσματικότητα του εφαρμοζόμενου προγράμματος και της επιβολής του. Ενός προγράμματος που προκαλεί την εξαθλίωση των ευρύτερων στρωμάτων του ελληνικού λαού, την εξάρθρωση του μεσαίου κοινωνικού και οικονομικού χώρου και την κατάλυση όλων των τομέων της εθνικής οικονομίας.

Από τις ομιλίες των δύο κορυφαίων εκπροσώπων της κυβέρνησης έμειναν -και πάλι- αναπάντητα τέσσερα μεγάλα ερωτήματα, που αφήνουν αντίστοιχα τέσσερα μεγάλα κενά στην ενημέρωση του ελληνικού λαού. Ας τα δούμε από κοντά:
Ερώτημα πρώτο: Ήδη αναφέραμε ότι όλες οι πλευρές έχουν ομολογήσει ότι το πρόγραμμα που τέθηκε σε εφαρμογή με τις δανειακές συμβάσεις του Μαΐου 2010 απέτυχε. Αλλά και σήμερα, όλοι οι διακεκριμένοι και ανεξάρτητοι οικονομολόγοι συμφωνούν ότι η συνέχιση του προγράμματος («με το δεύτερο Μνημόνιο») είναι από αναποτελεσματική έως καταστροφική. Το ερώτημα που γεννιέται είναι αυτονόητο: Γιατί, άραγε, επιμένουν δανειστές και κυβέρνηση σε ένα αποτυχημένο πρόγραμμα; Είναι χαρακτηριστικό ότι δεν ακούστηκε ποτέ από επίσημα χείλη ένα ουσιαστικό επιχείρημα υπέρ του προγράμματος που μας επιβάλλεται. Το μόνο που ακούγεται ακατάπαυστα από τους κυβερνώντες, τους δανειστές μας και τους υποστηρικτές τους είναι ότι το πρόγραμμα αυτό είναι το μόνο που «θα μας σώσει» και ότι «χωρίς αυτό, ακολουθεί το χάος και η ανεξέλεγκτη χρεοκοπία». Αυτό, βεβαίως, δεν είναι επιχείρημα. Μόνο εκβιασμός μπορεί να είναι.

Ερώτημα δεύτερο: Ως προς την αδιάκοπη απειλή της «ανεξέλεγκτης και καταστροφικής για την Ελλάδα χρεοκοπίας», που επαναλαμβάνουν αδιάκοπα η κυβέρνηση, οι δανειστές και οι υποστηρικτές τους: Ο πρωθυπουργός και ο υπουργός οικονομικών, στη συνεδρίαση της Βουλής της 12/2, αφού απέφυγαν να υποστηρίξουν με κάποιο ουσιαστικό και αξιόπιστα θεμελιωμένο επιχείρημα την ορθότητα του νέου προγράμματος, επανέλαβαν πολλές φορές με δραματικό τρόπο την απειλή: «αν αυτό δε γίνει δεκτό, η μοναδική εναλλακτική λύση είναι η ανεξέλεγκτη και καταστροφική χρεοκοπία». Με ιδιαίτερη, μάλιστα, προσοχή στη διατύπωση του λόγου τους, παρουσίασαν το πρόγραμμα ως προϊόν επιβολής και ανυποχώρητης θέλησης των δανειστών μας. Ο δε κ. Βενιζέλος, θέλοντας προφανώς να αποσείσει την ευθύνη του ειδικού γνώστη της σωρευτικής και κατάφωρης παραβίασης του Συντάγματος και του ευρωπαϊκού και του διεθνούς δικαίου, είπε κάτι πολύ αποκαλυπτικό και αληθινό για το πού βαδίζει, δυστυχώς, η Ευρώπη: «Οι Βρυξέλλες δεν ακούν τίποτα για νομιμότητα!».

Και εδώ δημιουργείται το ερώτημα: Πώς η Ελλάδα θα πάει στην ανεξέλεγκτη και καταστροφική χρεοκοπία, αν απορρίψει το πρόγραμμα των «Μνημονίων», που της επιβάλλεται; Το ερώτημα είναι τριπλό, γιατί όλοι ξέρομε τρία πράγματα για μια ανεξέλεγκτη και καταστροφική για την Ελλάδα χρεοκοπία: (α) Το πρώτο είναι ότι, για να γίνει αυτό, θα πρέπει να μας εκδιώξουν από την Ευρωζώνη και ότι αυτό δεν μπορεί να γίνει με νόμιμα μέσα, γιατί δεν προβλέπεται τέτοια διαδικασία. Για να μας εκδιώξουν, πρέπει να παραβιάσουν τις συνθήκες της ΕΕ. Αντίθετα, σύμφωνα με τις Συνθήκες, πρέπει να καταστρώσουν, μαζί με την Ελλάδα, ένα σχέδιο βοήθειας για μια βιώσιμη και νόμιμη αντιμετώπιση της κρίσης της. Θα παραβιάσουν λοιπόν -άλλη μια φορά- τα κράτη της Ευρωζώνης τις συνθήκες της ΕΕ; (β) Το δεύτερο που γνωρίζομε είναι ότι μια ανεξέλεγκτη και καταστροφική πτώχευση θα σημαίνει πλήρη απώλεια του συνόλου των δανειακών δικαιωμάτων των δανειστών. Είναι έτοιμοι οι δανειστές μας να δεχτούν τέτοια θυσία; Ή κρύβουν στη σκέψη τους και άλλη παραβίαση του ευρωπαϊκού και του διεθνούς δικαίου; (γ) Το τρίτο, τέλος, και σημαντικότερο που γνωρίζομε είναι ότι η ανεξέλεγκτη πτώχευση της Ελλάδας θα συμπαρασύρει και τις οικονομίες της Ευρώπης -ίσως και των ΗΠΑ- σε πολύ μεγάλες περιπέτειες. Αυτό το υποστηρίζει η συντριπτική πλειονότητα των οικονομολόγων. Αλλά τι άλλο θέλομε, αφού, σύμφωνα με προτελευταίο Spiegel (Nr. 7/13.2.12, σελ. 20), το δήλωσε η ίδια η Καγκελάριος Μέρκελ: «Θέλω η Ελλάδα να μείνει στο ευρώ. Δε θα συμμετάσχω ποτέ σε μια απόφαση εξώθησης της Ελλάδας από το ευρώ. Αυτό θα είχε απρόβλεπτες συνέπειες». Ανάλογες δηλώσεις έκανε και τελευταία. Το ίδιο γερμανικό περιοδικό (σελ. 21), συνάγοντας κακές συνέπειες από την ασυμφωνία των κυβερνήσεων της Ευρωζώνης με την πρόεδρο του ΔΝΤ Lagarde να βρουν μια «δραστική θεραπεία» της ελληνικής κρίσης, προσθέτει: «Έξοδος της Ελλάδας από την Ευρωζώνη πρέπει, λόγω των ανυπολόγιστων συνεπειών, οπωσδήποτε να αποφευχθεί». Η τραγικότερη, όμως, ομολογία, είναι αυτή της Τρόικα στην πρόσφατη απόρρητη έκθεση που αποκαλύφθηκε (βλ. περασμένο «Ελεύθερο Τύπο» και Spiegel, Nr. 8/18.2.12, σελ. 17, με τον τιτλο: «Καταστροφικό επίσημο ντοκουμέντο για την Ελλάδα»). Για όλα αυτά έχει απάντηση η κυβέρνηση Παπαδήμου;

Ερώτημα τρίτο. Είναι γνωστό ότι το πρόγραμμα δανεισμού που εφαρμόζεται στη χώρα μας αποτελεί παλαιό σχέδιο που κατέστρωσε πριν από αρκετές δεκαετίες το ΔΝΤ στη Washington και εφάρμοζε σχεδόν πάγια σε χώρες του τρίτου κόσμου. Σήμερα το εφαρμόζει -πιλοτικά για την Ευρώπη- στη χώρα μας. Γνωστά και πάγια είναι και τα βασικά του χαρακτηριστικά: εξαντλητική λιτότητα (και συνακόλουθη ύφεση), μεγάλη και ανεξέλεγκτη ανεργία, εκτεταμένες ιδιωτικοποιήσεις και όλα αυτά με τις ήδη γνωστές καταστροφικές συνέπειες. Σ' αυτό το σχέδιο αντιμετωπίζεται, επίσης, το κράτος-οφειλέτης ως ιδιώτης και επιβάλλεται η εφαρμογή του ιδιωτικού δικαίου, ώστε το δανειζόμενο κράτος να μην έχει τα πλεονεκτήματα και κυρίως τις ασυλίες του διεθνούς δικαίου. Στη σημερινή εφαρμογή του σχεδίου του ΔΝΤ στην Ευρώπη, τίθεται ως όρος του δανεισμού το (ιδιωτικό) αγγλικό δίκαιο, το οποίο είναι διπλά δυσμενές για τον οφειλέτη: είναι ιδιωτικό δίκαιο, μη δεχόμενο τις ασυλίες και τα ευεργετήματα του κράτους που προβλέπει το δημόσιο διεθνές δίκαιο για τις διεθνείς συμβάσεις, και, επιπλέον, είναι υπέρ του δανειστή, μη αναγνωρίζοντας κανένα από τα πλεονεκτήματα υπέρ του οφειλέτη που προβλέπουν το ελληνικό δίκαιο και το δίκαιο όλων των κρατών της ηπειρωτικής Ευρώπης. Ο σημαντικότερος, όμως, σκοπός της ανυποχώρητης επιβολής του αγγλικού δικαίου είναι να παρεμποδιστεί η προσφυγή του κράτους-οφειλέτη στις αμέσως παρακάτω αναφερόμενες λύσεις που παρέχει το διεθνές δίκαιο. Το σχέδιο αυτό του ΔΝΤ, σύμφωνα με την κρατούσα θέση των διεθνολόγων, είναι αντίθετο στο διεθνές δίκαιο και, συνεπώς, οι συμβάσεις του είναι άκυρες.
Αντίθετα με το εφαρμοζόμενο απάνθρωπο σχέδιο δανεισμού της χώρας μας του ΔΝΤ, το διεθνές δίκαιο και η διεθνής πρακτική προσφέρουν, από τη δεκαετία του 1930 και εδώ, τη χρησιμοποίηση των ακόλουθων αρχών και κανόνων, που έχουν επίσημα καταγραφεί και εφαρμοστεί: (α) Την αρχή ότι κάθε κράτος οφείλει να διασφαλίζει κατά απόλυτη προτεραιότητα τις βασικές ανάγκες του λαού του (κατώτατο όριο αξιόπρεπους διαβίωσης, παιδεία-εκπαίδευση, υγεία-κοινωνική ασφάλιση κ.λπ) και μετά να εκπληρώνει τις διακρατικές του υποχρεώσεις. (β) Το δικαίωμα και την υποχρέωση, όταν οι βασικές ανάγκες απειλούνται από τον (υπέρ)δανεισμό, να προβαίνει σε στάση πληρωμών απέναντι στους δανειστές, οι οποίοι δε δικαιούνται να προβούν ούτε σε αντίποινα ή άλλες κυρώσεις κατά του κράτους οφειλέτη, ούτε σε στάση των δικών τους υποχρεώσεων απέναντι σ' αυτό. (γ) Το δικαίωμα και την υποχρέωση να γίνει έλεγχος του συνολικού χρέους και να προσδιοριστεί το ποσό του υπερδανεισμού, δηλαδή του λεγόμενου «επαχθούς» ή «επονείδιστου» χρέους, και να διαγραφεί αυτό. (δ) Το δικαίωμα και την υποχρέωση να ελεγχθεί η νομιμότητα των δανειακών συμβάσεων και των όρων τους και να αποκατασταθεί η νομιμότητα. Πρόσφατες επικλήσεις του παραπάνω ευνοϊκού διεθνούς δικαίου είναι αυτές της Αργεντινής και του Ισημερινού. Πρέπει να σημειώσομε εδώ ότι η Ελλάδα είναι από τις πρώτες χώρες που επικαλέστηκε το διεθνές αυτό δίκαιο, προβαίνοντας σε στάση πληρωμών το 1936, δικαιώθηκε δε από το τότε αρμόδιο διεθνές δικαστήριο της Κοινωνίας των Εθνών. Σημειώνομε επίσης, ότι η χώρα μας σήμερα, στο πλαίσιο της αυστηρής νομιμότητας των Συνθηκών της ΕΕ, είναι σε πλεονεκτική θέση για την επίκληση του διεθνούς δικαίου.

Και εδώ τίθεται το ερώτημα: Οι κυβερνήσεις Γιώργου Παπανδρέου και Λουκά Παπαδήμου, αντί να οδηγούν τον ελληνικό λαό σε πλήρη εξαθλίωση και την ελληνική οικονομία και κοινωνία σε πλήρη εξάρθρωση και διάλυση, έχουν θέσει -τουλάχιστον- στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με τους δανειστές μας τις δυνατότητες αυτές που έχει η Ελλάδα από το διεθνές δίκαιο; Η σημερινή κυβέρνηση και τα κόμματα που τη στηρίζουν σκέπτονται να κάμουν χρήση αυτών των κανόνων;

Ερώτημα τέταρτο. Είναι παγκοίνως γνωστό ότι η Ελλάδα, αν είχε την παραγωγικότητα που έχουν άλλες υπερχρεωμένες χώρες της Ευρώπης, θα είχε και την αντίστοιχη αντοχή στη σημερινή κρίση. Είναι, επίσης, αυτονόητο ότι για την πολυπόθητη οικονομική ανάκαμψη, έκτος από την πραγματική αποκατάσταση της βιωσιμότητας του δανεισμού, που σκιαγραφήσαμε πιο πάνω, είναι απόλυτα αναγκαίες και διαρθρωτικές μεταβολές, την κύρια θέση μεταξύ των οποίων έχει η αναδιοργάνωση του κρατικού μηχανισμού. Η Τρόικα δεν έδειξε -μάλλον δόλια- πραγματικό ενδιαφέρον γι' αυτό το θέμα. Το ενδιαφέρον της ήταν και είναι οι εισπράξεις από οριζόντιες περικοπές αποδοχών, που εξαθλιώνουν την κοινωνία, και δημόσιων δαπανών, που, χωρίς προηγούμενη αναδιάρθρωση των αντίστοιχων υπηρεσιών, (από)διαλύουν το κράτος. Και εδώ τίθεται το ερώτημα: Γιατί η κυβέρνηση Γιώργου Παπανδρέου και η κυβέρνηση Λουκά Παπαδήμου, που κατά το Σύνταγμα είναι πολιτική κυβέρνηση πλήρους ευθύνης, δεν εξήγγειλαν, από την πρώτη κιόλας μέρα της διακυβέρνησής τους, πρόγραμμα -έστω σε γενικές γραμμές- αναδιοργάνωσης του κρατικού μηχανισμού, ώστε να γίνει αποτελεσματικό και παραγωγικό το κράτος; Που είναι το συγκεκριμένο πρόγραμμα των κομμάτων που στηρίζουν την πολιτική αυτού του δανεισμού, που υφίσταται η Ελλάδα;

Θεωρώ περιττό να επισημάνω πριν από το συμπέρασμά μας, ότι η μη ειλικρινής και ουσιαστική ενημέρωση του λαού για τα παραπάνω ερωτήματα, που έχουν ζωτική σημασία για τον ίδιο και για τις επόμενες γενιές, φανερώνουν την πολιτική γύμνια της χώρας και πλήττουν τα θεμέλια της δημοκρατίας.

Συμπέρασμα: Από όλα αυτά τα αναπάντητα ερωτήματα προκύπτει ότι οδηγούμαστε στην πιο καταστροφική λύση για τη χώρα: στην «ελεγχόμενη χρεοκοπία», που θα διασφαλίσει τους δανειστές και τους ανομολόγητους σκοπούς τους και θα αλώσει ολοκληρωτικά την Ελλάδα για πολλές γενιές. Η κατάληξη αυτή είναι, αναμφίβολα πολύ χειρότερη από την ανεξέλεγκτη χρεοκοπία, με την οποία μας απειλούν και μας εκβιάζουν καθημερινά δανειστές, κυβέρνηση και όργανά τους. Η ανεξέλεγκτη χρεοκοπία θα έπληττε μια γενιά, αλλά θα σώζονταν οι επόμενες. Η δημοκρατία θα αποκαθίστατο. Θα διαγράφονταν εις όφελος της Ελλάδας τα παράνομα δάνεια που της επέβαλαν και ο αγώνας για ανάπτυξη θα ήταν στα χέρια της ως ανεξάρτητου κράτους. Επιπλέον, δε θα εξαρθρωνόταν ο κοινωνικός και οικονομικός ιστός της χώρας και οι πήγες πλούτου θα έμεναν ελληνικές για την ανάπτυξη της Ελλάδας, ενώ οι επόμενες γενιές της χώρας θα έμεναν εδώ. Η «ελεγχόμενη χρεοκοπία» σημαίνει: Συνέχιση της υποτέλειες και την ολοκληρωτικής κατάλυσης της εθνικής κυριαρχίας, συνέχιση της κατάλυσης της δημοκρατίας και του κράτους δικαίου, διασφάλιση όλων των άνομων δικαιωμάτων των δανειστών, διατήρηση των παράνομων δανειακών συμβάσεων με συνέχιση της εφαρμογής των εξοντωτικών προγραμμάτων του ΔΝΤ, απώλεια των πηγών του εθνικού πλούτου, συνέχιση της εξάρθρωσης και του αφελληνισμού της ελληνικής κοινωνίας και της εθνικής οικονομίας, πλήρη εξαθλίωση του ελληνικού λαού, απώλεια πολλών γενιών νέων και άλωση και αφελληνισμό της Ελλάδας για ανυπολόγιστο αριθμό δεκαετιών. Με λίγες λέξεις: η «ελεγχόμενη πτώχευση» σημαίνει ολοκληρωτικό έλεγχο της Ελλάδας υπέρ των δανειστών και των άνομων σκοπών τους..

.

Εφιάλτης είναι, ξύπνα (ΙΙ)

.

.

ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΔΙΕΘΝΗ ΚΟΙΝΗ ΓΝΩΜΗ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ - Μίκης Θεοδωράκης

.
Υπάρχει μια διεθνής συνωμοσία με στόχο την ολοκλήρωση της καταστροφής της χώρας μου. Ξεκίνησαν από το 1975 με στόχο τον νεοελληνικό πολιτισμό, συνέχισαν με την διαστροφή της νεότερης ιστορίας μας και της εθνικής μας ταυτότητας και τώρα προσπαθούν να μας εξαφανίσουν και βιολογικά με την ανεργία, την πείνα και την εξαθλίωση. Εάν ο ελληνικός λαός δεν ξεσηκωθεί σύσσωμος για να τους εμποδίσει, ο κίνδυνος για την εξαφάνιση της Ελλάδας είναι υπαρκτός. Εγώ την τοποθετώ μέσα στα δέκα επόμενα χρόνια. Από μας θα μείνει μόνο η μνήμη του πολιτισμού μας και των αγώνων μας για την ελευθερία.

Ως το 2009 δεν υπήρχε σοβαρό οικονομικό πρόβλημα. Οι μεγάλες πληγές της οικονομίας μας ήταν οι υπερβολικές δαπάνες για την αγορά πολεμικού υλικού και η διαφθορά μιας μερίδας του πολιτικού και του οικονομικο-δημοσιογραφικού χώρου. Όμως και για τις δύο πληγές ήταν συνυπεύθυνοι και οι ξένοι. Όπως λ.χ. οι Γερμανοί, Γάλλοι, Άγγλοι και Αμερικανοί, που κέρδιζαν δισεκατομμύρια ευρώ σε βάρος του εθνικού μας πλούτου από την ετήσια πώληση πολεμικού υλικού. Αυτή η συνεχής αιμορραγία, μάς γονάτιζε και δεν μας επέτρεπε να προχωρήσουμε προς τα εμπρός, ενώ προσέφερε πλούτο στα ξένα έθνη. Το ίδιο συνέβαινε και με το πρόβλημα της διαφθοράς. Λ.χ. η Γερμανική Siemens είχε ειδικό κλάδο για την εξαγορά Ελλήνων παραγόντων, προκειμένου να τοποθετήσει τα προϊόντα της στην ελληνική αγορά. Επομένως ο ελληνικός λαός υπήρξε θύμα αυτού του ληστρικού ντουέτου, Ελλήνων και Γερμανών, που πλούτιζαν σε βάρος του.

Είναι φανερό ότι αυτές οι δύο μεγάλες πληγές θα μπορούσαν να αποφευχθούν εάν οι ηγεσίες των δύο φιλοαμερικανικών κομμάτων εξουσίας δεν είχαν διαβρωθεί από στοιχεία διεφθαρμένα, τα οποία για να καλύψουν τη διαρροή του πλούτου (που ήταν προϊόν της εργασίας του ελληνικού λαού) προς τα ταμεία των ξένων χωρών, κατέφευγαν στον υπέρμετρο δανεισμό, με αποτέλεσμα το δημόσιο χρέος να φτάσει στα 300 δισ. ευρώ, δηλαδή το 130% του ΑΕΠ (Ακαθάριστου Εθνικού Εισοδήματος).

Με την κομπίνα αυτή οι ξένοι που προανέφερα κέρδιζαν διπλά. Πρώτον από την πώληση των όπλων και των προϊόντων τους. Και δεύτερον από τους τόκους των χρημάτων που δάνειζαν στις κυβερνήσεις και όχι στον λαό. Γιατί όπως είδαμε, ο λαός ήταν το κύριο θύμα και στις δύο περιπτώσεις. Ένα παράδειγμα και μόνο θα σας πείσει. Οι τόκοι του δανείου του ενός δισ. δολλαρίων που έκανε ο Ανδρέας Παπανδρέου στα 1986 από μια μεγάλη ευρωπαϊκή χώρα, έφτασαν στα 54 δισ. ευρώ και ξεπληρώθηκαν τελικά το ...2010!

Ο κ. Γιούνγκερ εδήλωσε προ ενός έτους ότι είχε διαπιστώσει τη μεγάλη αιμορραγία των Ελλήνων από τις υπερβολικές (και αναγκαστικές) δαπάνες για την αγορά πολεμικού υλικού από Γερμανία και Γαλλία συγκεκριμένα. Και συμπέρανε ότι έτσι οι πωλητές μας οδηγούν σε βέβαιη καταστροφή. Όμως ομολογεί ότι δεν προέβη σε καμμιά ενέργεια, για να μη βλάψει τα συμφέροντα των φιλικών του χωρών!

Στα 2008 υπήρξε η μεγάλη οικονομική κρίση στην Ευρώπη. Ήταν λοιπόν επόμενο να επηρεαστεί και η ελληνική οικονομία. Εν τούτοις το επίπεδο ζωής, αρκετά υψηλό, ώστε να έχουμε καταταγεί μεταξύ των 30 πλουσιότερων χωρών του κόσμου, έμεινε βασικά το ίδιο. Υπήρξε όμως άνοδος του δημοσίου χρέους. Όμως το δημόσιο χρέος δεν οδηγεί αναγκαστικά σε οικονομική κρίση. Τα χρέη μεγάλων χωρών όπως λ.χ. οι ΗΠΑ και η Γερμανία υπολογίζονται σε τρισεκατομμύρια ευρώ. Το πρόβλημα είναι εάν υπάρχει οικονομική ανάπτυξη και παραγωγή. Τότε μπορεί κανείς να δανείζεται από τις μεγάλες Τράπεζες με επιτόκιο έως 5%, έως ότου περάσει η κρίση.

Σ' αυτή τη θέση ακριβώς βρισκόμασταν στα 2009, όταν έγινε η κυβερνητική αλλαγή τον Νοέμβριο και ανέλαβε πρωθυπουργός ο Γ. Παπανδρέου. Για να κατανοηθεί τι σκέπτεται σήμερα ο ελληνικός λαός για την καταστροφική πολιτική του, παραθέτω δύο νούμερα: Στις εκλογές του 2009 το ΠΑΣΟΚ κέρδισε το 44% των ψήφων. Σήμερα τα γκάλοπ του δίνουν 6%.

Ο κ. Παπανδρέου θα μπορούσε να αντιμετωπίσει την οικονομική κρίση (που όπως είπα αντανακλούσε την ευρωπαϊκή) με δάνεια από τις ξένες Τράπεζες και με το σύνηθες επιτόκιο δηλαδή κάτω από 5%. Εάν το έκανε αυτό, δεν θα υπήρχε για τη χώρα μας το παραμικρό πρόβλημα. Το αντίθετο μάλιστα θα συνέβαινε, γιατί βρισκόμασταν σε φάση οικονομικής ανάπτυξης κι έτσι ασφαλώς θα ανέβαινε το βιοτικό μας επίπεδο.

Όμως ο κ. Παπανδρέου είχε ήδη ξεκινήσει τη συνωμοσία του εναντίον του ελληνικού λαού από το καλοκαίρι του 2009, όταν συναντήθηκε κρυφά με τον Στρως Καν, με στόχο να οδηγηθεί η Ελλάδα κάτω από την ηγεμονία του ΔΝΤ. Η πληροφορία για τη συνάντηση αυτή δόθηκε στην δημοσιότητα από τον ίδιο τον πρώην Πρόεδρο του ΔΝΤ..

Για να φτάσουμε όμως έως εκεί, θα έπρεπε να παραμορφωθεί η πραγματική οικονομική κατάσταση στη χώρα μας, ώστε να φοβηθούν οι ξένες Τράπεζες και να ανεβάσουν τα επιτόκια δανεισμού σε απαγορευτικούς αριθμούς. Αυτή η επαχθής επιχείρηση ξεκίνησε με την ψεύτική εκτίναξη του Δημοσίου Ελλείμματος από το 9,2% στο 15%. Για την κακουργηματική αυτή πράξη ο Εισαγγελέας κ. Πεπόνης παρέπεμψε προ 20 ημερών στην Δικαιοσύνη τους κυρίους Παπανδρέου και Παπακωνσταντίνου (υπουργό των Οικονομικών).

Ακολούθησε η συστηματική εκστρατεία του κ. Παπανδρέου και του Υπουργού Οικονομικών στην Ευρώπη που διήρκεσε 5 μήνες, κατά την οποία προσπαθούσαν να πείσουν τους ξένους ότι η Ελλάδα είναι ένας Τιτανικός έτοιμος να βυθιστεί, ότι οι Έλληνες είναι διεφθαρμένοι, τεμπέληδες και επομένως ανίκανοι να αντιμετωπίσουν τις ανάγκες της χώρας. Σε κάθε τους δήλωση ανέβαιναν τα επιτόκια, ώστε να μην μπορούμε πια να δανειστούμε, οπότε η υπαγωγή μας στο ΔΝΤ και στην Ευρωπαϊκή Τράπεζα να πάρει τον χαρακτήρα της σωτηρίας μας, ενώ στην πραγματικότητα υπήρξε η αρχή του θανάτου μας.

Τον Μάιο του 2010 υπεγράφη από έναν και μόνο Υπουργό το περίφημο Μνημόνιο, δηλαδή η πλήρης υποταγή μας στους δανειστές μας. Το ελληνικό δίκαιο σ' αυτές τις περιπτώσεις απαιτεί την ψήφιση μιας τόσο σημαντικής συμφωνίας από τα τρία πέμπτα της Βουλής. Άρα στην ουσία το Μνημόνιο και η Τρόικα που σήμερα ουσιαστικά μας κυβερνούν. λειτουργούν παράνομα όχι μόνο για το ελληνικό αλλά και για το ευρωπαϊκό δίκαιο.

Από τότε έως τώρα, εάν τα σκαλιά που οδηγούν στο θάνατό μας είναι είκοσι, έχουμε ήδη διανύσει πάνω από τα μισά. Φανταστείτε ότι με το Μνημόνιο αυτό παραχωρούμε στους ξένους την Εθνική μας Αυτοτέλεια και την Δημόσια περιουσία μας. Δηλαδή Λιμάνια, Αεροδρόμια, Οδικά δίκτυα, Ηλεκτρισμό, Ύδρευση, Υπόγιεο και υποθαλάσσιο πλούτο κλπ. κλπ. Κι ακόμα τα ιστορικά μας μνημεία όπως η Ακρόπολη, οι Δελφοί, η Ολυμπία, η Επίδαυρος κλπ. αφού έχουμε παραιτηθεί από όλες τις σχετικές ενστάσεις.

Σταμάτησε η παραγωγή, ανέβηκε στο 18% η ανεργία, κλείσανε 80.000 καταστήματα, χιλιάδες βιοτεχνίες και εκατοντάδες βιομηχανίες. Συνολικά βάλανε λουκέτο 432.000 επιχειρήσεις. Δεκάδες χιλιάδες νέοι επιστήμονες εγκαταλείπουν τη χώρα, που βυθίζεται κάθε μέρα και πιο πολύ σε μεσαιωνικό σκότος. Χιλιάδες πρώην ευκατάστατοι πολίτες ψάχνουν στα σκουπίδια και κοιμούνται στο πεζοδρόμιο.

Στο μεταξύ υποτίθεται ότι ζούμε χάρη στη μεγαλοψυχία των δανειστών μας, της Ευρώπης των Τραπεζών και του ΔΝΤ. Στην πραγματικότητα κάθε πακέτο με τα δεκάδες δισ. ευρώ με τα οποία χρεώνεται η Ελλάδα επιστρέφεται ολόκληρο από κει που έρχεται, ενώ εμείς φορτωνόμαστε νέους αβάσταχτους τόκους. Και επειδή υπάρχει η ανάγκη να διατηρηθεί το Κράτος, τα Νοσοκομεία και τα Σχολεία, η Τρόικα φορτώνει τα μεσαία και τα κατώτερα οικονομικά στρώματα της κοινωνίας με υπέρμετρους φόρους, που οδηγούν κατ' ευθείαν στην πείνα. Γενικευμένη κατάσταση πείνας είχαμε στην αρχή της γερμανικής κατοχής το 1941 με 300.000 νεκρούς σε διάστημα έξι μηνών. Από τότε το φάσμα της πείνας ξανάρχεται στη συκοφαντημένη και δύστυχη χώρα μας.

Αν σκεφθεί κανείς ότι η γερμανική κατοχή μας στοίχισε ένα εκατομμύριο νεκρούς και την ολοσχερή καταστροφή της χώρας μας, πώς είναι δυνατόν να δεχτούμε εμείς οι Έλληνες τις απειλές της κ. Μέρκελ και την πρόθεση των Γερμανών να μας επιβάλουν ένα νέο γκαουλάιτερ... Τη φορά αυτή με γραβάτα...

Και για να αποδείξω πόσο πλούσια χώρα είναι η Ελλάδα και πόσο εργατικός και συνειδητοποιημένος Λαός είναι ο Έλληνας (συνείδηση του Χρέους προς την Ελευθερία και της αγάπης προς την πατρίδα) είναι η εποχή της Γερμανικής Κατοχής από το 1941 έως τον Οκτώβριο του 1944.

Όταν τα SS και η πείνα σκότωσαν ένα εκατομμύριο πολίτες και η Βέρμαχτ κατέστρεφε συστηματικά την χώρα, έκλεβε την αγροτική παραγωγή και τον χρυσό από τις Τράπεζες, οι Έλληνες έσωσαν από την πείνα τον Λαό με τη δημιουργία του Κινήματος της Εθνικής Αλληλεγγύης και δημιούργησαν έναν παρτιζάνικο στρατό 100.000, που καθήλωσε στην χώρα μας 20 γερμανικές μεραρχίες.

Συγχρόνως όχι μόνο κατόρθωσαν οι Έλληνες χάρη στην εργατικότητά τους, να επιζήσουν αλλά υπήρξε και μεγάλη ανάπτυξη της νεοελληνικής τέχνης μέσα στις συνθήκες κατοχής, ιδιαίτερα στους τομείς της λογοτεχνίας και της μουσικής.

Η Ελλάδα επέλεξε την οδό της αυτοθυσίας για την ελευθερία και συγχρόνως της επιβίωσης.

Και τότε μας χτύπησαν αναίτια κι εμείς απαντήσαμε με Αλληλεγγύη και Αντίσταση και επιζήσαμε. Το ίδιο ακριβώς κάνουμε και τώρα με τη βεβαιότητα ότι τελικός νικητής θα είναι ο ελληνικός λαός. Αυτό το μήνυμα στέλνω στην κ. Μέρκελ και στον κ. Σόϊμπλε δηλώνοντας ότι παραμένω πάντοτε φίλος του Γερμανικού Λαού και θαυμαστής της μεγάλης του συνεισφοράς στην Επιστήμη, τη Φιλοσοφία και την Τέχνη και ιδιαίτερα στη Μουσική! Και η καλλίτερη ίσως απόδειξη γι' αυτό είναι ότι εμπιστεύθηκα το σύνολο του μουσικού μου έργου σε δύο Γερμανούς Εκδότες, τον Schott και το ν Breitkopf, που είναι από τους μεγαλύτερους εκδότες του κόσμου και η συνεργασία μου μαζί τους είναι άκρως φιλική.

Μας απειλούν ότι θα μας εκδιώξουν από την Ευρώπη. Εάν η Ευρώπη δεν μας θέλει μια φορά, εμείς αυτή την Ευρώπη των Μέρκελ - Σαρκοζί δεν την θέλουμε δέκα φορές.

Σήμερα Κυριακή 12 Φεβρουαρίου, ετοιμάζομαι να πάρω μέρος κι εγώ μαζί με τον Μανώλη Γλέζο, τον ήρωα που κατέβασε τη Σβάστικα από την Ακρόπολη δίνοντας έτσι το σινιάλο για το ξεκίνημα όχι μόνο της ελληνικής αλλά και της ευρωπαϊκής αντίστασης ενάντια στον Χίτλερ. Οι δρόμοι και οι πλατείες μας θα πλημμυρίσουν από εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες που θα διαδηλώνουν την οργή τους κατά της κυβέρνησης και της Τρόικα.

Άκουσα χθες τον τραπεζίτη-Πρωθυπουργό στο διάγγελμά του προς τον Ελληνικό Λαό να λέει ότι «έχουμε φτάσει σχεδόν στο μηδέν». Ποιοι όμως μας έφτασαν μέσα σε δυο χρόνια στο ΜΗΔΕΝ; Οι ίδιοι, που αντί να βρίσκονται στη φυλακή, εκβιάζουν τους βουλευτές να υπογράψουν Νέο Μνημόνιο χειρότερο από το πρώτο, που θα εφαρμοστεί από τους ίδιους ανθρώπους και τις ίδιες μεθόδους που μας οδήγησαν στο ΜΗΔΕΝ. Γιατί; Γιατί αυτό επιτάσσει το ΔΝΤ και το Γιούρο Γκρουπ εκβιάζοντάς μας ότι εάν δεν υπακούσουμε, θα οδηγηθούμε στην χρεοκοπία... Εδώ παίζεται το θέατρο του παραλόγου. Όλοι αυτοί οι κύκλοι που ουσιαστικά μας μισούν (ξένοι και Έλληνες) και που είναι οι μόνοι υπεύθυνοι για την δραματική κατάσταση στην οποία οδήγησαν τη χώρα, απειλούν, εκβιάζουν, με σκοπό να συνεχίσουν το καταστροφικό τους έργο, δηλαδή να μας πάνε κάτω από το ΜΗΔΕΝ, έως την οριστική μας εξαφάνιση.

Έχουμε επιζήσει σε πολύ δύσκολες συνθήκες μέσα από τους αιώνες και είναι βέβαιο ότι αν μας οδηγήσουν με τη βία στο προτελευταίο σκαλοπάτι πριν από τον θάνατο, οι Έλληνες όχι μόνο θα επιζήσουν αλλά και θα αναγεννηθούν.

Αυτή τη στιγμή έχω αφιερώσει όλες μου τις δυνάμεις στην προσπάθεια να ενωθεί δυναμικά ο ελληνικός λαός. Προσπαθώ να τον πείσω ότι η Τρόικα και το ΔΝΤ δεν είναι μονόδρομος. Ότι υπάρχει άλλη λύση. Κι αυτή είναι να αλλάξουμε ριζικά την πορεία του έθνους μας και να στραφούμε προς την Ρωσία για οικονομική συνεργασία και για τη δημιουργία κοινοπραξιών που θα μας βοηθήσουν στην ανάδειξη του φυσικού πλούτου της χώρας με όρους που θα εξασφαλίζουν το εθνικό μας συμφέρον.

Όσο για την Ευρώπη προτείνω να πάψουμε να αγοράζουμε πολεμικό υλικό από την Γερμανία και την Γαλλία. Όπως θα κάνουμε ό,τι είναι δυνατόν, ώστε η Γερμανία να εξοφλήσει τις πολεμικές αποζημιώσεις που μας οφείλει και που σήμερα μαζί με τους τόκους μπορεί να ανέρχονται στα 500 δισ. ευρώ.

Η μοναδική δύναμη που μπορεί να πραγματοποιήσει αυτές τις επαναστατικές αλλαγές είναι ο ελληνικός λαός ενωμένος σε ένα τεράστιο Μέτωπο Αντίστασης και Αλληλεγγύης, ώστε να εκδιωχθεί η Τρόικα (ΔΝΤ και Ευρωπαϊκές Τράπεζες) από την χώρα. Ενώ παράλληλα θα πρέπει να θεωρηθούν ως μη γενόμενες όλες οι παράνομες ενέργειές τους (δάνεια, χρέη, τόκοι, φόροι, αγορές του Δημόσιου πλούτου). Φυσικά οι Έλληνες συνεργάτες τους που έχουν ήδη καταδικαστεί στη συνείδηση του λαού μας ως προδότες, θα πρέπει να τιμωρηθούν.

Στον σκοπό αυτό (της ενότητας του Λαού σε ένα Μέτωπο) είμαι ολοκληρωτικά δοσμένος και πιστεύω ότι τελικά θα δικαιωθώ. Πολέμησα με το όπλο στο χέρι ενάντια στην Χιτλερική κατοχή. Γνώρισα τα μπουντρούμια της Γκεστάπο. Καταδικάστηκα από τους Γερμανούς σε θάνατο και έζησα ως εκ θαύματος. Στα 1967 ίδρυσα το ΠΑΜ, την πρώτη αντιστασιακή οργάνωση κατά της στρατιωτικής χούντας. Πάλεψα στην παρανομία. Πιάστηκα και φυλακίστηκα στο «σφαγείο» της χουντικής Ασφάλειας. Τελικά και πάλι επέζησα.

Σήμερα είμαι 87 ετών και είναι πολύ πιθανόν να μη ζήσω τη σωτηρία της αγαπημένης μου πατρίδας. Όμως θα πεθάνω με τη συνείδησή μου ήσυχη, γιατί εξακολουθώ να κάνω το Χρέος μου απέναντι στα ιδανικά της Ελευθερίας και του Δικαίου ως το τέλος.


Αθήνα, 12.2.2012

Μίκης Θεοδωράκης
.