Colpo grosso

.

Η καταιγίδα φόρων και χαρατσιών που έχουν επιβάλει οι μνημονιακές κυβερνήσεις στον ελληνικό λαό επισωρεύει χρέη ιδιωτών προς το Δημόσιο, λόγω αδυναμίας πληρωμής – βλέπε εδώ.

Ας προσθέσουμε, τώρα, αυτό το κομμάτι στο παζλ του μεγάλου κόλπου που εκτυλίσσεται μπροστά στα αμήχανα μάτια μας.

Αρχικά, προ Μνημονίων, είχαμε μια κυβέρνηση, την ελληνική, να χρωστάει σε μεγάλες τράπεζες του εξωτερικού, κυρίως γερμανικές και γαλλικές, δηλαδή σε ιδιώτες. Επαναλαμβάνω, μια κυβέρνηση χρωστάει σε ιδιώτες. Αυτή η κατάσταση είναι αρκετά ευσταθής για τη χώρα-οφειλέτη, διότι ο ιδιώτης, η τράπεζα, δεν έχει πολλές δυνατότητες να πιέσει μια χώρα. Το πολύ-πολύ να κλείσει την κάνουλα της χρηματοδότησης. Τι παραπάνω μπορεί να κάνει; Να στείλει στρατό; Δεν νομίζω. Άντε, μέσω της κυβέρνησής της, η τράπεζα να ασκήσει κάποιες, μάλλον ήπιες, πολιτικές πιέσεις.

Ερχόμαστε στην εποχή των Μνημονίων, όπου γίνεται το πρώτο βήμα αλλαγής της σχέσης οφειλής. Το ελληνικό δημόσιο, δανείζεται τώρα, μέσω της τρόικας, από χώρες, δηλαδή από λαούς, για να ξεχρεώσει τους ιδιώτες. Αυτό δεν είναι πολύ έξυπνο, αφενός διότι η ηθική υποχρέωση του οφειλέτη απογειώνεται και αφετέρου διότι ο οφειλέτης έχει πλέον να αντιμετωπίσει τη δυσαρέσκεια, ενίοτε δε και την οργή, ολόκληρων λαών και των κυβερνήσεων που τους εκπροσωπούν. Η πολιτική πίεση που ασκείται τώρα στον οφειλέτη είναι ασύγκριτα μεγαλύτερη, σχεδόν συντριπτική. Με αυτό το βήμα, λοιπόν, η σχέση οφειλής διαμορφώνεται ως εξής: μια κυβέρνηση χρωστάει σε λαούς. Κακή εξέλιξη, αλλά δεν τελειώνει εδώ.

Προσθέτουμε τώρα το πιο πρόσφατο κομμάτι του παζλ: το χρέος που δημιούργησαν κυβερνήσεις μετακυλίεται στους πολίτες, μέσω εξοντωτικών, άδικων, καταχρηστικών, ενδεχομένως και αντισυνταγματικών, εισπρακτικών μέτρων. Στο εξής, κάθε φορά που η ελληνική κυβέρνηση θα αδυνατεί να εξυπηρετήσει τις υποχρεώσεις της προς τους λαούς, δεν θα φταίει η ίδια, αλλά ο ελληνικός λαός, που χρωστάει ένα κάρο λεφτά στην κυβέρνηση. Με αυτό, το δεύτερο, βήμα η σχέση οφειλής διαμορφώνεται ως εξής: ένας λαός (ο ελληνικός) χρωστάει σε λαούς.

Το τρίτο βήμα δεν είναι καν βήμα. Είναι στάση. Στάση στην κινούμενη άμμο της λήθης. Καθώς θα περνάνε τα χρόνια, ο ελληνικός λαός αφενός θα συνηθίζει και αφετέρου θα ξεχνάει. Οι νέες γενιές δεν θα έχουν ζήσει τη βίαιη μετάβαση, απλά θα γεννηθούν και θα μεγαλώσουν στις νέες συνθήκες, τις οποίες θα θεωρήσουν δεδομένες από πάντα και για πάντα, όπως εμείς είχαμε θεωρήσει δεδομένες εκείνες στις οποίες γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε. Με τον καιρό (και με την προπαγάνδα), τόσο οι παλιοί δανειστές (οι ιδιωτικές τράπεζες) όσο και οι παλιοί οφειλέτες (οι ελληνικές κυβερνήσεις) θα βγουν από το κάδρο. Θα ξεχαστούν. Αυτό που θα παραμείνει στο κάδρο θα είναι το χρέος ενός λαού σε άλλους λαούς. Θα μείνει το χρέος σαν άχθος υποζυγίου, συλλογική ενοχή και σύμπλεγμα κατωτερότητας.

Τώρα κάντε λίγα βήματα πίσω, για να δείτε τη συμπληρωμένη εικόνα από μια απόσταση. Δεν παγώνετε μπροστά στην κρυστάλλινη ομορφιά της αρχιτεκτόνησης; Δεν σας φαίνεται το τελικό αποτέλεσμα πολύ βολικό (για αυτούς που κινούν τα νήματα) για να είναι τυχαίο;

Αλλά, για μια στιγμή! Κάτι λείπει από την εικόνα. Μια λεπτομέρεια, μια τελευταία πινελιά, που θα την ολοκληρώσει με τον τρόπο που το μικρό και απλό κουμπί εκτόξευσης ολοκληρώνει τον μεγάλο και πολύπλοκο μηχανισμό ενός πυραύλου με πυρηνική κεφαλή: η λογική λέει, και νομίζω η Ιστορία συνυπογράφει, ότι όταν ένας λαός χρωστάει πολλά σε άλλους λαούς – ιδιαίτερα δε όταν ο οφειλέτης λαός είναι μικρός και ανίσχυρος, αλλά πλούσιος σε φυσικούς πόρους και η παγκόσμια οικονομία περνάει ύφεση – είναι πολύ πιθανό ο οφειλέτης λαός να υποστεί από τους άλλους λαούς ένα από τα δύο: εκμετάλλευση ή πόλεμο. Δεν αποκλείεται να υποστεί και τα δύο.

Τώρα είναι πλήρης η εικόνα. Τώρα μπορείτε να δείτε καθαρά το μήνυμα: για άλλη μια φορά, η κακότητα ολίγων, η βλακεία πολλών και η αδράνεια περισσοτέρων οδηγούν την ανθρωπότητα σε βαθύ σκοτάδι. Αριστούργημα.

Ρομπέν
.

Debt management

.

.

Δεν σκέφτομαι, άρα δεν θα υπάρχω για πολύ

.
Μία από τις κρίσιμες αναπηρίες ατόμων, κοινωνιών και λαών, με ολέθρια αποτελέσματα για την πορεία τους, είναι η αδυναμία χρήσης της λογικής. Ειδικότερα, δεν πρόκειται για εγγενή αδυναμία, αλλά για ατροφία από έλλειψη άσκησης. Αν ουδέποτε έχεις γυμνάσει τα χέρια σου, δεν είναι περίεργο να μην μπορείς να κάνεις ούτε μια έλξη στο μονόζυγο. Κάτι ανάλογο ισχύει για τη λογική.

Έτσι, ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου, συνηθισμένος να απευθύνεται σε λαό παραιτημένο από την άσκηση λογικού ελέγχου, θεωρεί ότι έχει νόημα να προσπαθεί να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα με επιχειρήματα του επιπέδου:

«Δεν αφαίρεσα τα ονόματα συγγενικών μου προσώπων ούτε κανένα άλλο όνομα. Τα αρχεία που παρέλαβα, τα έδωσα στον τότε επικεφαλής του ΣΔΟΕ, Γιάννη Διώτη. Είμαι πολύ σαφής και απόλυτος σε αυτό. Μα πώς θα μπορούσα να κάνω κάτι τέτοιο; Ζήτησα δηλαδή να μου δώσουν μια λίστα από τη Γαλλία, για να αφαιρέσω μόνο τους συγγενείς μου; Κανένα άλλο όνομα, έτσι για να μπερδέψω; Αν είναι δυνατόν, όταν μάλιστα είχα ο ίδιος νομοθετήσει τα εργαλεία για να διαλευκανθούν τέτοιες υποθέσεις.» (ΕΘΝΟΣ, 30/12/2012, συνέντευξη στη Φώφη Γιωτάκη.)

Δηλαδή, ο κ. Παπακωνσταντίνου μάς ρωτάει: Πώς είναι δυνατόν να έχω κάνει τη λαδιά, χωρίς να έχω πάρει κανένα μέτρο κάλυψης; Πώς είναι δυνατόν να έχω αφήσει τον εαυτό μου τόσο έκθετο;

Επί της ουσίας του ερωτήματος μπορεί κανείς να σκεφτεί διάφορες απαντήσεις. Για παράδειγμα:

1. Η αλαζονεία σου και η βεβαιότητα ατιμωρησίας που παρέχει στον εαυτό του το σάπιο πολιτικό σύστημα, ακόμα και με ad hoc νομοθετήματα, σε έκαναν απρόσεκτο.

2. Τι μαλακία επιχείρημα είναι αυτό; Αφού και χίλια ονόματα αν είχες αφαιρέσει, αργά ή γρήγορα η προσοχή θα έπεφτε στα επίμαχα τρία. Έτσι, τελικά, εκτός από τα επίμαχα τρία, θα είχες να απολογηθείς και για τα υπόλοιπα 997, και μάλιστα κατηγορούμενος όχι μόνο για παραποίηση στοιχείων, αλλά, ενδεχομένως και για πιο σοβαρά παραπτώματα, π.χ. εκβιασμό ατόμων της λίστας ή/και χρηματισμό από αυτά (μια που δεν θα επρόκειτο για συγγενείς σου, οπότε ο ισχυρισμός της αυτοπροαίρετης και ανιδιοτελούς συγκάλυψής τους μάλλον δεν θα έπειθε κανέναν).

Αλλά δεν χρειάζεται καν να υπεισέλθουμε στην ουσία, περί της οποίας, εξάλλου, μόνο εικασίες μπορούμε να κάνουμε. Αρκεί να εξετάσουμε την εσωτερική λογική του επιχειρήματος, για να διαπιστώσουμε την ακυρότητά του.

Τι λέει η λογική;

Αν ο κ. Παπακωνσταντίνου πιστεύει (και πίστευε) πως το παραπάνω επιχείρημα ευσταθεί ως άλλοθι, τότε να γιατί άφησε τον εαυτό του τόσο έκθετο. Για να μπορεί να επικαλεστεί, όπως ήδη κάνει, αυτό το γεγονός ως άλλοθι.

Αλλά, αν ο κ. Παπακωνσταντίνου πιστεύει πως το παραπάνω επιχείρημα δεν ευσταθεί ως άλλοθι, τότε γιατί το χρησιμοποιεί;

Η προφανής απάντηση είναι ότι βρίσκεται σε πανικό ή θεωρεί πως απευθύνεται σε ζώα (όντα χωρίς ικανότητα λογικής επεξεργασίας) τα οποία μπορεί να πείσει ότι ευσταθεί. Ή και τα δύο.

Ίσως νομίζει ο κ. Παπακωνσταντίνου ότι με έπαρση Καίσαρα, με το γνωστό υφάκι ισόθεου και με κάνα-δυο παιδιάστικα πονηρεύματα θα βγει καθαρός.

Θα δούμε.

Ρομπέν

.

Η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο;*

.
Δεν νομίζω. Η ομορφιά υπήρχε πάντα. Είχε χιλιάδες χρόνια στη διάθεσή της για να σώσει τον κόσμο. Δεν το κατάφερε. Για ποιο λόγο να πιστέψουμε ότι ξαφνικά θα το καταφέρει;

Νομίζω ότι το μήνυμα πως η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο κυκλοφορεί ελεύθερα, επειδή είναι ακίνδυνο. Είναι ακίνδυνο, επειδή δεν ισχύει.

Ένα μήνυμα που δεν κυκλοφορεί πολύ είναι ότι η γνώση θα σώσει τον κόσμο. Δεν κυκλοφορεί πολύ, επειδή είναι επικίνδυνο. Είναι επικίνδυνο, επειδή ισχύει.

Εξάλλου, ακόμα και η ομορφιά χρειάζεται τη γνώση. Οι αισθήσεις δεν αρκούν για τη σύλληψη της ομορφιάς. Αν οι αισθήσεις αρκούσαν, τότε και τα ζώα θα μπορούσαν να απολαύσουν τη μουσική του Μότσαρτ, τη ζωγραφική του Βαν Γκονγκ, την ποίηση του Ελύτη, ένα ωραίο ηλιοβασίλεμα και τον έναστρο ουρανό.

Οι αισθήσεις απλά μεταφέρουν το μήνυμα, αλλά η αποκωδικοποίηση του μηνύματος σε ομορφιά γίνεται μέσω μιας νοητικής διαδικασίας ερμηνείας, αξιολόγησης και σύγκρισης των ερεθισμάτων. Χωρίς γνώση δεν είναι δυνατή η ερμηνεία, ούτε η αξιολόγηση, ούτε η σύγκριση. Χωρίς γνώση δεν αποκαλύπτεται η ομορφιά. Το κλειδί της ομορφιάς είναι η γνώση.

Η γνώση θα αποκαλύψει την ομορφιά.

Η γνώση θα σώσει τον κόσμο.

Ρομπέν

* Η φράση είναι από τον «Ηλίθιο», του Ντοστογιέφσκι.

 .