Summer of 69

Το ερώτημα που θα μας απασχολήσει σήμερα είναι: τι είναι αυτό που κάνει ένα τραγούδι διαχρονικό; Το ίδιο ερώτημα μπορεί κάλλιστα να τεθεί για κάθε έργο τέχνης, αλλά δεν μας παίρνει να ανοιχτούμε. Αφορμή της αναζήτησης στάθηκε το techno remix του “summer of 69”, που πρόσφατα έτυχε να ακούσω. Για τους νεότερους: το “summer of 69” είναι μια μεγάλη επιτυχία του Bryan Adams στη δεκαετία του 80 (το έγραψε το 1984). Οι στίχοι εδώ. Το remix ακολουθεί:

Και τώρα στο ψαχνό. Έχω μια θεωρία. Διαχρονικό είναι ένα τραγούδι, όταν αγγίζει τους ανθρώπους. Πολλούς ανθρώπους. Από διαφορετικές γενιές. Το ερώτημα που φυσικά εγείρεται είναι: πώς μπορεί να το πετύχει αυτό;

Έχω μια απάντηση – σίγουρα δεν είναι η μοναδική. Φαίνεται ότι υπάρχει μια κατηγορία τραγουδιών που συγκινούν βαθιά. Είναι τα τραγούδια που διηγούνται μια ιστορία. Οι ιστορίες έχουν την ικανότητα να αιχμαλωτίζουν την προσοχή. Σε μια ιστορία ο ακροατής (ή ο αναγνώστης ή ο θεατής) ψάχνει οικεία βιώματα. Αναθυμάται δικά του συναισθήματα. Ταυτίζεται. Τελικά ανασύρει τις δικές του ιστορίες και τις ξαναζεί. Θα χαμογελάσει ή θα γελάσει, θα δακρύσει ή θα κλάψει, θα μονολογήσει «ωραία χρόνια!», θα νιώσει μια απολογιστική διάθεση και ίσως να πονέσει με την ανάμνηση ανεκπλήρωτων ονείρων και μακρινών προσώπων. Αλλά στο τέλος θα μείνει με μια γλυκιά γεύση. Ακριβώς εκείνη τη στιγμή το τραγούδι θα πάρει θέση κάπου βαθιά μέσα στην καρδιά του. Θα γίνει το soundtrack των αναμνήσεών του. Ξέρω ότι το έχεις ζήσει. Βάζω στοίχημα ότι κουνάς το κεφάλι σου συμφωνώντας.

Βέβαια, τίθεται και το ερώτημα τι θέμα έχει η ιστορία. Γιατί, αν βάλεις τους ακροατές σου να ξαναζήσουν κάτι φρικτό, τότε το τραγούδι έχει ελπίδες να κάνει επιτυχημένη πορεία μόνο εντός της μικρής ακτίνας ενός κύκλου μαζοχιστών. Μα, στην προκειμένη περίπτωση, το “summer of 69” διαθέτει εφηβικό άρωμα, μια συντροφιά ονειροπόλων, μια πρώτη αγάπη και μπόλικη νοσταλγία. Και από πάνω μια ζωηρή ροκ μουσική. Ήταν καταδικασμένο να πετύχει. Ακόμα και αν ο Adams το τραγουδούσε με βότσαλα στο στόμα, θα γινόταν επιτυχία. Η συνταγή είναι αχτύπητη.

Σκέψου. Είσαι έφηβος, ίσως δεκαεπτά ή μπορεί μόνο δώδεκα. Παίζεις μουσική με τα φιλαράκια από το σχολείο. Και μετά είναι κι εκείνη η κοπελιά που κάνει την καρδιά σου να χάνει τον ειρμό της. Στέκεται στη βεράντα της μαμάς της και σου εκπέμπει υποσχέσεις αιωνιότητας. Κι όταν σου κρατάει το χέρι, φίλε, ξέρεις ότι είναι τώρα και ποτέ ξανά.

Μα οι εποχές αλλάζουν. Δες όλα όσα ήλθαν και παρήλθαν. Τίποτα δεν μπορεί να κρατήσει για πάντα. Κι ο γερο-Bryan είναι πια πενηντάρης. Καμιά φορά, όταν παίζει την παλιά εξάχορδη, σκέφτεται την κοπελιά κι αναρωτιέται τι πήγε στραβά. Στεκόταν εκείνη στη βεράντα της μαμάς της και του ’λεγε ότι θα κρατούσε για πάντα. Εκείνες ήταν οι καλύτερες μέρες της ζωής του.

Κι οι δικές μου, Bryan. Κι οι δικές μου. Ω, γιέα.

Ρομπέν