Ίσως να πρόκειται για ιστορική παρεξήγηση.
Εμείς, οι Έλληνες, θυμόμαστε κάθε χρόνο, στις 28 Οκτωβρίου, το μεγάλο ΌΧΙ, το αλβανικό έπος, τους φαντάρους μας που χιμούσαν στη μάχη φωνάζοντας ΑΕΡΑ, τις μάνες και τις αδερφές που έπλεκαν κάλτσες για τα παλικάρια που πολεμούσαν. Αν υπάρχει μια λέξη που συνοψίζει την εθνική μας υπερηφάνεια, αυτή είναι το ΌΧΙ.
Φαίνεται πως το ΌΧΙ έχει διαποτίσει την κυτταρική μνήμη, έγινε ανακλαστικό, έγινε επίσημη εθνική μας στάση. Το διαπιστώνεις σε οποιαδήποτε δημόσια υπηρεσία. Συναντάς μια πανομοιότυπη υπάλληλο - φαίνεται τις παράγουν με ISO. Έχει ύφος ναυαγισμένο, μασάει μαστίχα, αποφεύγει να σε κοιτάξει στα μάτια, μοιάζει να βασανίζεται από αιώνια διλήμματα είτε σεξπηρικού τύπου (να ζει κανείς ή να μη ζει;) είτε καρυωτακικού τύπου (να πυροβοληθώ τώρα ή αργότερα;), μα στην πραγματικότητα είναι απορροφημένη σε διλήμματα του τύπου τι θα παραγγείλει από το κυλικείο ή πού θα διασκεδάσει το σαββατοκύριακο.
Πλησιάζεις με φόβο Θεού και τη ρωτάς αν μπορεί να δώσει μια λύση στο τάδε ζήτημα ή αν υπάρχει τρόπος να γίνει το δείνα πράγμα.
- ΌΧΙ, σου απαντάει χωρίς να σηκώσει τα μάτια από την οθόνη του υπολογιστή.
Υποψιάζεσαι πως ούτε καν κατάλαβε τι τη ρώτησες. Κάνεις άλλη μια προσπάθεια, μήπως το σκεφτεί καλύτερα.
- Σας είπα, ΌΧΙ.
Τις περισσότερες φορές, αφού σύρεις το πρόβλημά σου σε όλα τα γραφεία της υπηρεσίας, θα βρεις τον έναν άνθρωπο σε όλο το κτίριο που πραγματικά εργάζεται, ενδιαφέρεται και γνωρίζει πώς λύνεται. Αυτός θα πάρει τηλέφωνο την αρχετυπική υπάλληλο, θα της εξηγήσει και θα σε στείλει πίσω σε κείνη.
Εκείνη, εν τέλει, θα το διεκπεραιώσει, αλλά πάντα απρόθυμα και καθιστώντας με κάθε τρόπο σαφές ότι σου κάνει χάρη και ότι πολύ ασχολήθηκε μαζί σου.
Καθημερινά εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι κρύβονται από τα καθήκοντά τους και από τους άλλους ανθρώπους. Κόβουν τις γέφυρες, αποσυνδέονται. Προσθέτουν την αδράνειά τους σε ένα σύστημα που είναι αναγκασμένο να σπρώχνει και να σέρνει ολοένα και περισσότερη νεκρή μάζα.
Κανείς δεν τους έχει ενημερώσει, μα ούτε και έτυχε οι ίδιοι να το ψυλλιαστούν, ότι ο τρόπος που έχουν επιλέξει είναι ο τρόπος της αξιοθρήνητης ύπαρξης.
Κανείς δεν τους έχει ενημερώσει, μα ούτε και έτυχε οι ίδιοι να το ψυλλιαστούν, ότι αν σηκώσεις τα μάτια, ρωτήσεις, ενδιαφερθείς για το πρόβλημα του άλλου και βοηθήσεις, βγαίνεις από το μηδέν που είναι το ένα, δηλαδή το άτομο, και μπαίνεις στην απειρία των δυνατοτήτων που προσφέρει η σχέση. Αυτό σημαίνει ότι αντλείς χαρά, ικανοποίηση, υπαρκτικό νόημα.
Θα τους ενδιέφερε μια τέτοια προοπτική;
ΌΧΙ.
Ρομπέν
